ابیاتی از یک غزل - سعدی شیرازی

 

"..... "

به‌ غنيمت‌ شمر اي‌ دوست‌ دم‌ عيسي‌ صبح

 تا دل‌ مرده‌ مگر زنده‌ كني‌ كاين‌ دم‌ ازوست‌

نه‌ فلك‌ راست‌ مسلّم‌ نه‌ مَلك‌ را حاصل

 آنچه‌ در سرّ سويداي‌ بني‌ آدم‌ ازوست‌

به‌ حلاوت‌ بخورم‌ زهر كه‌ شاهد ساقي‌ است‌

به‌ ارادت‌ ببرم‌ درد كه‌ درمان‌ هم‌ ازوست‌

زخم‌ خونينم‌ اگر به‌ نشود به‌ باشد

خنك‌ آن‌ زخم‌ كه‌ هر لحظه‌ مرا مرهم‌ ازوست‌

غم‌ و شادي‌ بر عارف‌ چه‌ تفاوت‌ دارد

ساقيا باده‌ بده‌ شادي‌ آن‌ كاين‌ غم‌ ازوست‌

پادشاهي‌ و گدايي‌ بر ما يكسان‌ است

كه‌ بر اين‌ در همه‌ را پشت‌ عبادت‌ خم‌ ازوست‌

سعديا گرچه‌ بكند سيل‌ فنا خانۀ دل

 دل‌ قوي‌ دار كه‌ بنياد بقا محكم‌ ازوست‌