از امام كاظم (عليه‌السّلام) پرسيدند: فرشتگان چگونه نيت اعمال انسان را مى‌فهمند، و چگونه خاطرات قلبى بشر را ثبت مى‌كنند؟
آن حضرت فرمودند: «آيا بوى بد كثافات چاه و بوى عطر باغ يكسان است؟».
راوى عرض كرد: نه.
امام فرمود: «همان طورى كه شما از بوى خوب به باغ گل پى مى‌بريد و از بوى بد مى‌فهميد كه آنجا چاه متعفّن است، فرشتگان نيز از بوى درون اشخاص مى‌فهمند كه آنها نيت خير و ثواب كرده‌اند، يا قصد شرّ و معصيت دارند».
گناه تعفّنى است كه بوى بد دارد، فرموده‌اند: «تعطّروا بالاستغفار لا يفضحنّكم روائح الذنوب»(1). با استغفار خود را معطّر كنيد تا بوى بد گناهان رسوايتان نسازد.
كسى كه شامه و ذائقه معنوى دارد، بوى بد معصيت را مى‌تواند بفهمد.


(1) خصال، ص 183، ح 217؛ بحار، ج 90، ص 278.
مأخذ: (قرآن در قرآن، صفحات 265، 266)