مرحوم آیت الله العظمی میرزا جواد آقا تبریزیدر آغاز طلبگى كه در قم به تحصيل اشتغال داشتم، مشاهده مى كردم بعد از آنكه طلبه ها مجالس توسل داشتند، اثر معنوى در طلاب نمايان مى شود، كسانى كه شب زنده داري و توسل داشتند، فقط خواسته هاى معنوى والا داشتند كه نهايت آن، خدمت به دين خدا و درخواست حاجات مشروع بود، نمى خواستند دست خالى ايام خود را بگذرانند و چه توفيقاتى براى آن بزرگان حاصل مى شد كه ضمن كسب نورانيت باطني، در امور خود نيز موفق بودند. كسانى كه به دنبال كسب كمال و معنويت هستند، بايد همواره مدافع دين و شعائر باشند؛ به خصوص در اين زمان كه عده اى مى خواهند با گفتارهاى نسنجيده، اين شعائر را مورد هجوم قرار دهند و با تكيه به افكار ناقص و باطلشان در دين تحول ايجاد نمايند، لكن غافلند كه اين افكار جز بدبختى و عذاب اخروى چيزى براى آنان نخواهد داشت: «يُريدونَ لِيُطْفِؤا نُورَ اللّه بِأَفْواهِهِمْ وَاللّهُ مُتِمُّ نُورِهِ وَلَوْ كَرِهَ الكافِرُون »

منبع