حضرت آيت الله جوادى آملى در سجده عبادت

آنان كه لذت عشق ورزي و شيريني نجواي الهي را چشيده‌اند، فراتر از تكليف، سخن از مشرّف بودن خود به پيشگاه خدا دارند و بدين جهت، نه تنها براي عمل به وظيفه و رفع تكليف به درگاه خدا مي‌شتابند، بلكه فرح و نشاط آنان نيز در اين روي آوري و شتافتن به سوي اوست؛ از اين‌روست كه اوج قلّه‌ي‌ معرفت و تألّه و برترين جلوه‌ي‌ خدا، يعني وجود مقدّس خاتم الأنبياء (صلي الله عليه و آله و سلم) هر زمان دچار خستگي مي‌شد، به نماز رو مي‌نمود و با راز و نياز به درگاه معبود، چشم خويش را روشن مي‌يافت؛ "جعلت قرّة عينى في الصّلوة(1)" و گاه بي‌تابانه مؤذّن را خطاب مي‌كرد و مي‌فرمود: راحتمان كن و اذان بگو؛ "أرِحْنا يا بلال".(2)

چنين است كه در پرتو حيات متألّهانه، همواره لذّت حضور، بي‌رنج هجران حاصل است؛ زيرا كساني كه به اين حيات الهي بار يافته‌اند، دائماً در ذكر و نمازند؛ "إلّا المصلّين * الّذين هم علي صلاتهم دائِمون"(3) و هيچ داد و ستدي آنان را از ياد خدا باز نمي‌دارد و از وظايف خود غافل نمي‌سازد؛ "رجال لا تُلهيهم تِجَـرَةٌ و لا بيع عن ذكر الله و إقام الصّلَـوة و إيتاء الزّكوة"(4) و اين است چشيدن لذت حضور، بدون كشيدن درد هجران كه جز در مورد بهشتيان، نمونه‌ي‌ ديگري ندارد و در دنيا نيز تنها براي اولياي ويژه‌ي‌ حق ظهور مي‌كند و لذّت تألّه را به كام آنان مي‌چشاند.

1 ـ بحار، ج79، ص193.

2 ـ همان.

3 ـ سوره‌ي‌ معارج، آيات 22 ـ 23.

4 ـ سوره‌ي‌ نور، آيه‌ي‌ 37

مأخذ: (تفسير موضوعي، ج 15، ص 26)  منبع